In navolging van het eerder verschenen NUUS-artikel Zwarte vlaggen in Oosterzele: “Omdat er niet geluisterd wordt naar ons” geeft lezeres Katrien Keukelaere een aanvulling.
“Allereerst mijn oprechte dank om aandacht te besteden aan de bezorgdheid van de buurtbewoners in jullie artikel. Dit weekend zijn we met heel wat betrokken buren rondgegaan voor een petitie tegen de geplande verkaveling, en het was opvallend hoe enthousiast en eensgezind iedereen reageerde. Buurtbewoners zeiden zonder aarzelen: “Het staat hier al vol genoeg. We willen graag nog een beetje van het mooie landschap behouden én ons nog veilig over straat kunnen begeven.” Nog meer huizen en auto’s passen hier totaal niet”, aldus Katrien. “Toch wil ik graag een belangrijke aanvulling geven op het artikel, omdat een cruciaal element helaas niet vermeld wordt: het gaat hier specifiek over de straat Turkenhoek, een straat met een rijke geschiedenis en een bijzonder landelijk karakter. Ik ben de dochter van Marie-Louise, die al sinds 1960 woont op Turkenhoek 6. Zelf ben ik daar geboren, als jongste van vijf kinderen. Onze ouders bouwden hun huis in een toen nog open, glooiend landschap met weidse zichten over de velden, grazende koeien, het kapelletje, tot in Balegem, de Visserse molen en de omliggende bossen. Dit was een heerlijke, rustige en veilige omgeving om op te groeien – een plek met ziel en schoonheid, die velen hier dierbaar is. In de voorbije jaren is daar jammer genoeg al heel wat van verdwenen: een volledige verkaveling van Bostoen, een straat sociale koopwoningen op Groot Bewijk (vroeger ook Turkenhoek), een blok assistentiewoningen, een woonzorgcentrum, en nu bijna afgewerkt een grote residentie voor mensen met een niet-aangeboren beperking”, gaat Katrien verder. “Wat ons nu rest, is één klein open stukje weide – een rustgevend beeld met grazende koeien waar jong en oud van geniet. De geplande verkaveling van acht bijkomende woningen dreigt ook dit laatste uitzicht weg te nemen. Onze moeder op Turkenhoek 6 en haar kleinzoon op Turkenhoek 8 zouden vanuit hun tuin niet langer kunnen uitkijken op de open weide met grazende koeien en kilometers ver uitzicht. In de plaats daarvan zouden ze moeten aankijken tegen nieuwe huizen en tuinen – mogelijk zelfs met een hoge haag ertussen, als het tegenzit – waardoor ze hun enige open zicht volledig verliezen. Ook de buurman aan de andere kant, op Turkenhoek 4, wordt rechtstreeks getroffen, want de verkaveling zou tot vlak achter zijn tuin lopen. En dan zwijgen we nog over de infrastructuur: Turkenhoek is een smal straatje zonder voetpad of fietspad, absoluut niet voorzien op extra verkeer. De oudste bewoners worden het zwaarst getroffen. Ons wordt niets gevraagd. We hebben al zoveel moeten opgeven, en nu wil men ons laatste stukje rust en landschap ook nog afpakken. Tot slot is er ook de onvermijdelijke waardevermindering van de bestaande woningen, die straks zullen ingesloten worden in een volgebouwde, overdrukke omgeving zonder enige groene buffer.”
“Op de eerste foto ziet je de situatie zoals die nu is, met de nieuwe assistentiewoning zichtbaar. Vroeger was dit één open weide met uitzicht op het landschap, voorbij het gele huis (nr. 8)”, besluit Katrien. “De tweede foto toont hoe je de Turkenhoek nu binnenrijdt: door de stenen muren van de nieuwe woonwijk aan de linkerkant is het zicht op het landschap volledig verdwenen. Met de geplande verkaveling aan de rechterkant, direct achter het gele huis tot aan de ondertussen reeds bestaande woningrij, dreigt ook dit laatste open stukje natuur te verdwijnen. De straat zou dan langs beide kanten volledig bebouwd zijn.”