


De band start sterk, de interactie van Wim Opbrouck met het publiek is knap. Met het eerste nummer ‘Monique’ is het al duidelijk dat het publiek een spetterend concert gaat beleven. Monique heeft een operatie achter de rug, ze kan niet meer goed lopen, want ze heeft heupen van – jawel – plastiek. Hilariteit alom. Zo ging het maar door, het publiek roept het laatste woord van sommige zinnen mee. Het had er ook duidelijk zin in. En ze hadden gelijk. De sfeer was meteen opperbest en bijna voortdurend uitbundig. Gejuich alom. En het kon niet anders. Wim Opbrouck en de band stalen de show. Het publiek ruim anderhalf uur entertainen is een krachttoer, niet voor doetjes. Wim Opbrouck vonkt en spettert. Om maar te zeggen dat het meermaals vlamde in de comfortabele Oosterzeelse cultuurtempel.


De interactie wekt sympathie op. Met een zelfverzekerde Wim, ook de zaal intrekkend. West – Vlaams absurdisme van de bovenste plank. Een grote amusementswaarde. De stijl en het enthousiasme van Wim Opbrouck werken en het optreden van de band sloeg aan. Hij steekt voortdurend het vuur aan de lont van een op en top muzikale avond. Opvallend zijn gelaatsexpressie, zijn gebaren, zijn bewegingen. Een ijzersterk concert. Opgefleurd met vleugen humor. Het publiek proest het meermaals uit. Knettergek optreden, we houden ervan, en wij niet alleen. De Dolfijntjes bewezen dat ze in het rijtje staan van de betere bands die Vlaanderen telt. Wie De Dolfijntjes nog nooit zag, moet ze live aan het werk gezien hebben. De avond startte met een heel geslaagde support act van Loeke Vanhouttegem. Wat hebben wij genoten van de 26 – jarige woordkunstenares. Een talent. Ze schrijft in diverse genres, van gedichten over lied- en theaterteksten tot uitdagende poetry. Ze is verbonden aan het Letterzetter collectief en Hiphop Academy De Stroate Kortrijk. Heel gedurfd, zo vlak voor het optreden van De Dolfijntjes. (marcel van de vijver, foto’s danny de lobelle).
