De schokkende feiten over ouderenmisbehandeling in woonzorgcentrum Meerspoort en de betrokkenheid van dezelfde daders bij gelijkaardige incidenten hebben diepe sporen nagelaten in de Oudenaardse gemeenschap. Wat begon als een reeks verontrustende videobeelden, groeide uit tot een lokale crisis die het vertrouwen in het stadsbestuur ernstig op de proef stelt. Terwijl het strafrechtelijk onderzoek loopt, klinkt de roep om politieke transparantie steeds luider.
Oppositiepartij Iedereen9700! vraagt de oprichting van een bijkomende commissie om politieke verantwoording af te dwingen. Volgens gemeenteraadslid Dagmar Beernaert was het stadsbestuur al op 11 maart op de hoogte van de schokkende beelden. Toch bleef het dagenlang stil aan het officiële front, tot de mediastorm op 18 maart losbarstte. Pas toen werden getroffen families en personeelsleden geïnformeerd. Die laattijdige reactie roept vragen op over de interne communicatie, de ernst waarmee de signalen aanvankelijk werden genomen en de bereidheid om proactief op te treden.
“Waarom duurde het een week? Was er sprake van inertie, of hoopte men dat het niet zou uitlekken?” vraagt Beernaert zich af.
Het stadsbestuur verwees op de gemeenteraad naar het inzagerecht van raadsleden, maar gaf tot nu toe geen concrete antwoorden. Die houding wordt door de oppositie ervaren als een poging tot politieke doofpotoperatie. “De media kregen wel toelichting, maar de gemeenteraad niet. Dat is onaanvaardbaar,” aldus Dagmar Beernaert.
De impact van deze affaire reikt verder dan het politieke debat. Families van bewoners voelen zich verraden. Personeelsleden van goede wil staan nu onder algemene verdenking. Ouderenzorg, toch al onder druk, wordt verder ondermijnd door het verlies van vertrouwen in de instellingen die geacht worden bescherming te bieden. De angst leeft dat achter gesloten deuren meer misstanden verborgen blijven, terwijl net transparantie en openheid nodig zijn om vertrouwen te herstellen.
De ontslagname van de directeur van Meerspoort – nota bene een topambtenaar binnen de stadsdiensten – toont aan dat de zaak ook op bestuurlijk niveau zwaar weegt. Fractieleider Mathieu De Cock benadrukt dat de commissie niet bedoeld is om het gerechtelijk onderzoek te doorkruisen, maar om de politieke verantwoordelijkheid te onderzoeken: “Wat wist het stadsbestuur, wanneer, en waarom heeft het zo gehandeld? Die vragen gaan niet over schuld in strafrechtelijke zin, maar over beleidskeuzes en verantwoordelijkheden.”
Dat de daders intussen ook betrokken blijken bij gelijkaardige feiten maakt de situatie nog schrijnender. Beide instellingen vallen onder het beheer van de stad, wat de nood aan politieke controle des te urgenter maakt.
Willem Thijs, lid van het Bijzonder Comité voor de Sociale Dienst, stelt het scherp: “Dit gaat niet over een politieke strijd. Dit gaat over mensen. Over ouderen die bescherming nodig hebben. Over families die gerust willen zijn. We kunnen dit niet in stilte laten passeren.”
De stad Oudenaarde bevindt zich op een kruispunt. Doet men het noodzakelijke om het vertrouwen te herstellen, of blijft men zich verschuilen achter juridische formaliteiten? De bewoners, hun familieleden en de gemeenschap wachten op eerlijke antwoorden – en op garanties dat zoiets nooit meer kan gebeuren. Want vertrouwen komt te voet, maar vertrekt te paard.