Ik kreeg een brief van Ellen en Leen
Geen alledaags bericht, maar een dringende oproep die me eigenlijk recht in het hart raakte. Een oproep om niet weg te kijken, maar kleur te bekennen. Ik deel hun woorden hieronder dan ook heel graag, omdat deze boodschap vandaag belangrijker is dan ooit.
De regenboogvlag is geen politiek symbool en geen ideologie. Ze is een baken van hoop. Het is het noodsignaal én de droom van mensen die al decennialang vechten voor iets dat zo vanzelfsprekend zou moeten zijn: in alle veiligheid, zonder angst, hand in hand over straat kunnen wandelen. Wanneer politieke partijen die vlag willen verbannen uit onze openbare ruimte, gaat dat niet over ‘neutraliteit’. Het gaat over het onzichtbaar maken van menselijkheid.
Wie de Pride-vlag wegzet als een ‘propagandatool’, misbruikt de essentie ervan. Het is dezelfde kille logica die vroeger werd gebruikt om de vrouwenstrijd of de sociale bewegingen te temperen. Eerst wordt een symbool van emancipatie ‘ideologisch’ genoemd, om daarna stilletjes de rechten en vrijheden van mensen af te bouwen.
Echte neutraliteit beschermt iedereen. Maar wanneer ‘neutraliteit’ gebruikt wordt om een vlag van inclusie weg te halen, wordt het een dekmantel. Dan kiest men voor een koud, conservatief eenheidsworst-denken waarin geen ruimte is voor wie uniek is.
Kiezen voor angst of kiezen voor geborgenheid?
Laat ons eerlijk zijn: een overheid die de regenboogvlag weghaalt, kiest geen neutrale positie. Zij kiest onbewust partij voor de achteruitgang. Voor de angst, voor ’terug in de kast’, voor de verstikkende norm van ‘doe maar normaal’. Dat is niet de warme neutraliteit van een open democratie, maar de lafhartigheid van een samenleving die buigt voor polarisatie.
Het is bovendien diep hypocriet. Dezelfde stemmen die vallen over de regenboogvlag, zwaaien maar al te graag met hun eigen strijdbare symbolen op pleinen en tijdens evenementen. Dat mag, maar bespaar ons dan het argument dat zíj niet polariseren.
Wat er werkelijk toe doet, is niet dat stukje stof in de wind. Het is de boodschap die erachter schuilt. De regenboogvlag vertelt aan LGBTQIA+-personen – en aan zoekende jongeren in het bijzonder – dat ze er mogen zijn. Dat ze geliefd zijn. Dat ze recht hebben op ruimte, respect en bescherming.
Een baken van hoop voor wie het moeilijk heeft
Elke keer als er een Pride-vlag wordt weggehaald, krijgt een gepeste leerling op de speelplaats, een uitgesloten collega op de werkvloer of een angstige buur een ijskoud signaal: “Pas je aan, of verdwijn.”
Juist daarom moeten we vandaag de warmte opzoeken en het omgekeerde doen. We hebben nood aan méér kleur, niet minder:
Meer regenboogvlaggen als symbool van een open thuis.
Meer zichtbaarheid voor wie zich te vaak onzichtbaar moet maken.
Meer bondgenoten die durven opstaan en zeggen: “Ik sta naast jou.”
Op onze pleinen, in onze scholen en aan onze openbare gebouwen hoort geen plaats te zijn voor uitsluiting. Wel voor gelijkheid, geborgenheid en trots, aldus Ellen en Leen.
Dit gaat niet over een vlag. Dit gaat over de fundamentele vraag of iedereen het recht heeft om in alle vrijheid en openheid mens te zijn. Op dat punt kun je niet neutraal blijven. Daar kies je voor de liefde.