Geraardsbergen. Jeremy Snoeck stapt ontgoocheld en moe gestreden uit de N-VA Geraardsbergen. Met onmiddellijke ingang dient hij zijn ontslag in als voorzitter en bestuurslid. Officieel wil hij zich voorlopig terugtrekken uit de partijpolitiek en energie steken in “positieve en verbindende projecten”. Achter de schermen botste Snoeck frontaal met de zwakke oppositiestijl van fractieleider Ilse Roggeman. Binnen de afdeling vond hij onvoldoende steun voor een scherpe, inhoudelijke koers. Ook Jarne Rouckhout verlaat de afdeling.
“Op een bepaald moment moet je jezelf eerlijk in de spiegel bekijken,” zegt Snoeck. “Ik heb nooit schrik gehad om mijn nek uit te steken. Sommigen noemen mij scherp, maar ik probeer vooral realistisch en inhoudelijk te zijn.” Volgens hem botste zijn manier van werken steeds vaker op de klassieke partijstructuren. “Wanneer je daarin niet langer jezelf kunt zijn, moet je durven nadenken. Ik geloof dat ik mijn energie vandaag beter kan inzetten via positieve projecten.”
Ilse Roggeman
Snoeck is duidelijk over wat oppositie volgens hem moet zijn: “Correct, scherp en consequent. De partij moet binnen de gemeenteraad de coalitie controleren, dossiers grondig onderzoeken, met inhoudelijke argumenten komen en ook ongemakkelijke vaststellingen durven benoemen.” Daarover bleken de visies binnen de lokale werking echter te ver uiteen te liggen. Hij woonde vrijwel iedere gemeenteraad bij, bracht met een kleine ploeg inhoudelijke dossiers naar buiten en zocht dialoog over partijgrenzen heen. “Ik heb nooit eerst naar een partijkaart gekeken. Voor mij stond Geraardsbergen voorop. Dat blijft zo, maar voorlopig buiten de partijpolitiek.
Snoeck kon zich niet langer vinden in de rol die Ilse Roggeman voor en achter de schermen speelde. In de gemeenteraad maakt zij een bleke indruk, voert amper oppositie en komt inhoudelijk weinig voorbereid over. Snoeck stak zijn ongenoegen de afgelopen maanden niet onder stoelen of banken. Achter de schermen liepen de discussies over koers en inhoud regelmatig hoog op, en binnen de afdeling kreeg hij de steun niet om zijn visie door te drukken.
Ook privé speelde mee. “Lokale politiek vraagt enorm veel tijd en energie. Wanneer de samenwerking moeilijk verloopt, moet je jezelf afvragen waar die energie het meeste resultaat oplevert. Voor mij ligt het antwoord vandaag bij mijn gezin, mijn professionele leven en projecten die mensen samenbrengen.”
Snoeck is niet de enige die vertrekt. Ook Jarne Rouckhout diende zijn ontslag in als bestuurslid, penningmeester en jongerenverantwoordelijke, al blijft hij actief bij Jong N-VA.
Patroon van interne ruzies
De crisis past in een langer patroon van interne ruzies. In 2024 stapte Snoeck zelf over van Team Geraardsbergen naar N-VA. “Het is vijf voor twaalf in Geraardsbergen. De kloof tussen burger en bestuur is alleen maar vergroot en de financiële situatie is precair,” zei hij toen. Met de gemeenteraadsverkiezingen van 2024 behaalde Snoeck 124 voorkeurstemmmen vanop een achtste plaats. In oktober 2025 werd hij nog met ambitie tot voorzitter verkozen. Hij beloofde een “sterke en inhoudelijk gedreven N-VA” en een “constructieve maar kordate oppositierol” richting 2030. Die belofte botste al snel met de realiteit.
Eerdere slachtoffers van de interne spanningen: in juli 2024 verdween stemmenkanon en oud-fractieleider Filip D’Hose van de kieslijst. In januari 2025 werd het pas verkozen gemeenteraadslid Karel De Moyer aan de deur gezet wegens een “onherstelbare vertrouwensbreuk”.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2024 trok de afdeling met hoge ambities naar de kiezer. Ilse Roggeman sprak op TV Oost de hoop uit de grootste partij van Geraardsbergen te worden. Anderen warmden zich al op voor een schepenambt. Het resultaat was een zware dreun: amper 8,4 procent. De ontgoocheling voedde opnieuw discussies over “oude garde” versus vernieuwing. De ruzies escaleerden.
Vandaag is de lokale N-VA gedecimeerd. Ilse Roggeman is het enige overgebleven gemeenteraadslid. In 2018 had de partij nog twee zetels, in 2012 zelfs vijf. Wat resteert, is een uitgeholde afdeling waar het ongenoegen blijft sudderen.
Julien Borremans