Tijdens de herdenkingsplechtigheid van Wapenstilstand op 11 november heeft Wim Keppens op het kerkhof in Scheldewindeke een sereen eerbetoon gebracht aan piloot John Douglas Lightbody, die op 4 november 1918 na een hevig luchtgevecht boven Melle neerstortte op de Turkenhoek in Scheldewindeke.
Wim Keppens: ‘Vorig jaar stonden we hier samen rond het verhaal van Onderluitenant John Douglas Lightbody. We herinnerden ons de jonge Schotse architectenleerling die op zijn negentiende verjaardag al een luchtaas werd. We keken omhoog naar die bewuste voormiddag van 4 november 1918 , toen zijn Sopwith Camel boven Melle neerstortte, amper één week voor de Wapenstilstand. We vertelden vorig jaar hoe hij eerst voorlopig werd begraven naast de boerderij van Simoens (nu de paarden manege Cammaert), en hoe hij later – met toestemming van zijn rouwende ouders in Hamilton – zijn definitieve rustplaats kreeg hier op ons kerkhof.
Wie denkt dat de geschiedenis na zoveel decennia een gesloten boek is, heeft het mis. Geschiedenis leeft. Als we blijven zoeken, blijft ze spreken. Het afgelopen jaar heeft de grond van Scheldewindeke ons een, veelzeggend detail prijsgegeven. Een exacte datum die het offer van onze jonge piloot nog tastbaarder maakt: 28 juni 1920, de dag waarop John Douglas Lightbody hier, op de plek waar we nu staan, zijn definitieve rustplaats kreeg. 28 juni 1920 – vertelt ons een heel eigen verhaal, indringend verhaal. Het herinnert ons eraan dat toen op 11 november 1918 de kerkklokken luidden en de euforie over de vrede door de straten van ons dorp trok, de oorlog voor de achterblijvers nog lang niet voorbij was. Terwijl het normale leven in Scheldewindeke in 1919 langzaam weer werd opgebouwd, droeg onze bodem nog de diepe, open wonden van het conflict. Het duurde ruim anderhalf jaar na het zwijgen van de wapens tot er eindelijk de rust, de tijd en het diepe respect was om onze jonge Schotse held te herbegraven. Pas op die junidag in 1920, onder een vroege zomerhemel, werd hij definitief toevertrouwd aan de eeuwige zorg van onze dorpsgemeenschap.
Sinds die dag in 1920 is Scheldewindeke niet meer zomaar een Vlaams Dorp. Vanaf die dag werden wij de bewakers van een Schotse herinnering. Zijn ouders, John en Marjory, moesten hun vijfde kind achterlaten in een verre, vreemde bodem. Zij deden dit in het rotsvaste vertrouwen dat de inwoners van ons dorp over het graf van hun zoon zouden waken. Vandaag 106 jaar na die zomerse junidag, staan we hier om te bewijzen dat dit vertrouwen na al die generaties nog altijd terecht is. We waken nog steeds. Dat doen we niet alleen. Vandaag zal Nicole Cameron, als Schotse veterane en in naam van onze geschiedkundige kring, een krans neerleggen bij zijn graf. Een tastbare brug tussen zijn geboortegrond en zijn laatste rustplaats. Wanneer onze plaatselijke fanfare straks het ‘God Save the King’ inzet, weerklink daarin het respect van een heel dorp voor het land dat hem schonk aan onze vrijheid. Zijn verhaal blijft ons herinneren aan de immense prijs van de vrijheid. Terwijl we vandaag opnieuw geconfronteerd worden met een wereld waarin conflicten, haat en verwoesting helaas pijnlijk dichtbij zijn, weigert Windeke te vergeten. Laten we daarom, in de voetsporen van hen die hier in 1920 stonden, en samen met onze vredesambassadeurs van vandaag onze stem blijven verheffen. Luitenant Lightbody ‘John Douglas’, uw vlucht eindigde hier maar uw naam leeft voort in ons hart’. Vrede. Voor altijd. Voor iedereen.’, besloot Wim Keppens zijn ingetogen en aangrijpende hulde voor Lt. J.D. Lightbody. (marcel van de vijver, foto’s danny de lobelle).






