Een lezersbrief volgend op een eerdere lezersbrief (zie link) over het gebruik van officiële kanalen van het stadsbestuur om iets aan te kaarten. De video onderaan erbij op vraag van de lezer.
(NUUS staat open voor lezersbrieven. De publicatie van een lezersbrief betekent niet altijd dat de NUUS-redactie ook akkoord gaat met de inhoud ervan, red.)
Geachte mevrouw de burgemeester,
Bedankt voor uw privé reactie op mijn eerdere lezersbrief. U stelt daarin dat ik mijn bezorgdheden over de verkeersveiligheid van mijn kinderen via de “officiële kanalen” moet uiten in plaats van via een open brief. Met alle respect, maar die officiële kanalen heb ik in het verleden meermaals en geduldig bewandeld, en de resultaten daarvan zijn precies de reden waarom ik mij nu genoodzaakt zie de publieke opinie op te zoeken.
Ter illustratie: mei 2020 rapporteerde ik een gevaarlijke situatie voor voetgangers aan de Sint-Andriessteenweg (nummers 40-100). Ik kaartte aan dat auto’s daar de doorgang volledig blokkeren, waardoor ik met mijn buggy tientallen meters op de rijbaan van deze drukke weg moest lopen. Ik heb hierbij de politie, de mobiliteitsdienst en de bevoegde schepen gecontacteerd via de weg die u nu voorschrijft.
Het resultaat van vier jaar lang de “officiële weg” volgen?
- Juni 2020: De politie bevestigt dat er 1,5 meter vrije doorgang moet zijn en belooft overleg met de stad.
- Januari 2021: De politie geeft aan dat de stad “geen onmiddellijke oplossing ziet op korte termijn”.
- Mei 2024: Vier jaar na mijn eerste melding stuur ik opnieuw een herinnering omdat ik na al die tijd geen enkele update van de stad heb ontvangen.
- Juni 2024: Ik moet nog steeds smeken om een reactie van de bevoegde personen.
- Resultaat: Dus dan maar opgeven.
Zelfs de politie gaf in 2021 aan dat zij enkel de stad in CC konden zetten in de hoop dat er actie zou worden ondernomen. Als een burger na vier jaar procederen via de officiële kanalen nog steeds op dezelfde onveilige situatie stuit, is het systeem dan niet simpelweg kapot? U vraagt mij de officiële kanalen te gebruiken, maar de praktijk leert dat meldingen daar vaak jarenlang blijven liggen zonder resultaat of feedback. In de tussentijd worden mijn kinderen dagelijks blootgesteld aan vermijdbare risico’s op weg naar school.
Mijn vraag aan u blijft dus onveranderd: Wanneer gaat de veiligheid van onze zwakke weggebruikers in de praktijk voorrang krijgen op bureaucratische processen die nergens toe leiden?
Met bezorgde groet,
Tim Geyssens