Ach, KSV Sottegem.
De club waar de ambities vooraf zo luid waren dat menig supporter alvast een ligstoel reserveerde in de top van het klassement. Het zou dit keer écht gebeuren. De beloftes waren groots, de selectie vernieuwd, de energie leek terug. Helaas, de eerste maanden bewezen dat in de voetballerij de route naar succes geplaveid is met goede bedoelingen die zelden volstaan.
De realiteit? Een ploeg die wankelt, een blessurelast die de ziekenboeg omtovert tot een filiaal van de A-kern, en een onzekerheid die door de kleedkamer waart als een koude tocht.
De architect en de mayonaise die wél pakt (uiteindelijk)
Laten we het beestje niet bij naam noemen, maar de sportieve architect (u weet wel, diegene die de hardware levert) heeft de voorbije periode ongetwijfeld zware kritiek over zich heen gekregen. Terecht, zo leek het. De samenstelling vertoonde gaten, de balans tussen jeugdig elan en ervaren leiderschap leek zoek. Het is de vloek van de voetbalwereld: bij tegenslag wordt de vinger onmiddellijk gewezen naar de ‘maker’.
Maar (en hier komt de cynische draai): de recente aanstelling van een nieuwe, bekwame trainer is natuurlijk het ultieme bewijs dat het management wél in staat is tot zelfreflectie en bijsturing! Eindelijk een chef-kok die de mayonaise misschien kan doen pakken! De kritiek is verstomd, want de actie spreekt nu luider. De selectie mag dan wankel zijn, de keuze voor de nieuwe T1 is een schot in de roos, een signaal van daadkracht.
De voorzitter en zijn naaste entourage (de goedmenende stem die graag artikels pleegt) zagen zich genoodzaakt tot een oproep tot kalmte en begrip. Een oproep die de kritische supporters prompt vertaalden als: “Zwijg en betaal, wij doen ons best.”
Die woorden… die klinken alsof de kritiek onterecht is, als een soort van ‘het-is-de-schuld-van-de-maatschappij’ verweer. Maar in essentie zit er een kern van waarheid in, zij het wat onhandig verwoord: men vergeet te snel het positieve. De supporters willen niets liever dan juichen, maar daarvoor is wel iets nodig om te vieren. En dat iets, dat is nu geleverd!
De lichtpuntjes: strijd tegen leider Aalter
En dat brengt ons bij het meest cruciale: de kanteling van het momentum.
De recente wedstrijd tegen leider Aalter (een ploeg die, in tegenstelling tot KSV Sottegem, wél een plekje bovenaan heeft gereserveerd) was zo’n moment waarop de “fiere eeuweling”, (100 jaar in 2022!) sentiment écht tot uiting kwam. Cynisme maakt plaats voor (voorzichtig) applaus.
Dit was een gelijkspel, maar ook een noodzakelijke daad van overleving. De gehavende ploeg verraste vriend en vijand met een volwassen optreden en een intense strijd
Vechtlust en organisatie: KSV Sottegem toonde eindelijk ruggegraat. Ze zetten de leider onder druk en speelden met een organisatie en tactische discipline die de voorbije weken ontbrak. Dit is het werk van de nieuwe trainers T1 en T2, die in korte tijd toch hun stempel lijken te kunnen drukken.
Geen berusting: Zelfs met de vele blessures en schorsingen, weigerde de ploeg de handdoek te gooien. Er werd geknokt voor elke meter, waardoor Aalter moeite had om het verschil te maken. De ‘hoek en de klappen’ die de club vangt, werden nu beantwoord met een gepaste reactie op het veld.
Focus op de positieve kansen: In plaats van het zoveelste toxische verslag, is er nu de mogelijkheid om het te hebben over de kansen die wél werden gecreëerd en de defensieve standvastigheid tegen een topclub.
Conclusie (met een knipoog):
De sportieve architectuur heeft misschien wat kuren, en de communicatie rond de club moet de kritiek iets minder als een persoonlijke aanval beschouwen. Maar de essentie is: de club heeft snel en correct gehandeld met de aanstelling van de nieuwe trainer. Die zandkorrel, de bekwame T1, heeft het rotsblok van negativiteit doen verschuiven.
De supporters hoeven de hakbijl niet langer boven te halen; ze mogen hun sjaals weer bovenhalen. De ‘mayonaise’ mag dan nog niet volledig pakken, maar de ingrediënten zijn nu eindelijk met het juiste gereedschap gemixt. Het ‘kruis dragen’ gaat plots een stuk lichter, want het geloof in de ploeg keert terug.
De voorbije weken waren zwaar, de kritiek was scherp en het cynisme vierde hoogtij. Maar KSV Sottegem heeft zichzelf een cruciale reddingsboei toegeworpen. Het gelijkspel tegen de leider was een mirakel van veerkracht, grotendeels dankzij de sublieme inzet en tactische correcties van de T1 en T2 die het zinkende schip recht hielden.
Maar het echte signaal ligt in de toekomst. Vanaf vandaag ligt de leiding in handen van T1 Smessaert. Zijn naam staat synoniem voor nieuwe energie en, cruciaal, promotie-dynamiek. De psychologische zandkorrel die hij voor zijn officiële aantreden al liet verschuiven, moet nu uitgroeien tot een rotsblok van stabiliteit.
De tijd van ‘de mayo pakt niet’ is voorbij. De club heeft gehandeld en heeft bewezen dat de ambitie van voor het seizoen niet enkel holle woorden waren. De technische leiding heeft de nodige moed getoond.
De opdracht is nu simpel: Smessaert moet de getoonde strijdlust consolideren en de selectie, met haar duidelijke lacunes, omtoveren tot een functioneel, winnend geheel. Het is niet langer wachten op beterschap; het is nu doen. De fiere eeuweling is wakker, en met de juiste man aan het roer, kan de klim omhoog beginnen.
We wensen de nieuwe T1 Smessaert dan ook veel succes, want het is hij die nu de linkerkolom – of waar KSV Sottegem ook wil parkeren – eindelijk in zicht moet brengen. Vanaf nu telt enkel de daad.