Op die manier kwam ze in woonzorgcentrum Huize Roborst terecht en liep ze stage op het gastverblijf voor personen met dementie. De passie en empathie waarmee zij werkte, spatte ervan af. In volle covidperiode kwam zij ons zelfs ondersteunen op haar vrije dagen.
Hierdoor hoopten wij zo hard dat ze na haar studies ervoor zou kiezen om bij ons te komen werken. Want naast een topzorgkundige, is zij dan ook een topcollega. Zo geschiedde ook, in 2021 kwam zij ons team vervoegen.
We werkten steeds goed samen, ze zette alles in het werk om het de bewoners naar hun zin te maken.
Over haar eigen gezondheid zei ze nooit veel, behalve toen een banaal lijkende verkoudheid maar niet genas in 2023.
Verder onderzoek leek aangewezen en wie het wist, leefde in spanning met haar mee. Petra zal nooit anderen belasten met haar zorgen en ook deze keer niet.
De scan gaf geen goed nieuws. De kanker van 2019 leek te zijn uitgezaaid naar de longen en dit op een plaats die chirurgisch niet te bereiken was. Zware behandelingen zouden volgen.
Dit nieuws kwam heel hard aan, niet enkel bij haar, maar ook bij ons als collega’s.
De doemscenario’s spookten in ons hoofd, maar Petra ging volle goede moed dit traject aan, gesteund door haar 4 prachtige kinderen. Want zij zijn haar houvast en voornaamste doel in het leven. De manier waarop zij haar kinderen heeft opgevoed tot prachtige tieners en jongvolwassenen is echt bewonderenswaardig.
Dit traject was het begin van een periode met ups en downs, met hoopvol nieuws gevolgd door slechter nieuws. Elke keer opnieuw was het spannend afwachten naar het volgende doktersbezoek en de resultaten. En elke keer opnieuw vocht Petra tegen die vreselijke ziekte waarover ze zelf geen controle had. Als collega’s probeerden wij haar te steunen, sommigen voerden haar naar een consultatie, gingen een koffietje gaan drinken, .. Anderen boden vooral een luisterend oor. Maar nooit zou Petra zelf hulp vragen, hoe moeilijk ze het ook had. Ze ging met elk van haar kinderen eens op uitstap, omdat ze hen zoveel mogelijk herinneringen wou meegeven. Hierbij had ze zelf soms een rolstoel nodig om zich te verplaatsen, maar haar kracht als mama was zo sterk om vol te houden en door te zetten.
In 2025 bleek de kanker nog verder uitgezaaid naar de weke delen en had ze pijn in haar been. Als laatste sprankel hoop kon ze deelnemen aan een studie, een mogelijkheid die ze met beide handen greep.
In februari 2026 kreeg ze het verpletterende nieuws dat de behandelingen uitgeput zijn. Als team raakt ons dit enorm en wij voelen ons hierbij machteloos. We kunnen toch niet zomaar toekijken en niets doen, vandaar onze warme oproep tot steun.
Het spreekt voor zich dat deze ziekte een groot kostenplaatje met zich meebrengt en als alleenstaande mama van 4 kinderen is dit al zeker niet evident. Zij maakt zich dan ook de grootste zorgen over de toekomst voor haar kinderen. Zij wil zo graag een spaarpotje aanleggen opdat de kinderen later in het huis kunnen blijven wonen en kunnen instaan voor de kosten (elektriciteit, water, verzekeringen, …). Twee van haar schoolgaande kinderen werken ook nu al als jobstudent in het woonzorgcentrum. De jongste zoon is nog te jong om al te mogen werken.
Via deze weg wensen wij, collega’s van Petra, zoveel mogelijk geld in te zamelen opdat Petra deze financiële zorg toch wat kan loslaten en zich kan focussen op zichzelf en het samen zijn met haar geliefden.
Wij wensen dat haar kinderen een mooie toekomst tegemoet gaan en hopen hieraan te kunnen bijdragen. Dat is het minste wat we voor Petra kunnen doen en ook haar allergrootste wens.
Elke bijdrage, hoe klein ook, helpt.
Ook het delen van deze actie, apprecieert men enorm!
