Woensdag 1 juli vergadert de GECORO opnieuw achter gesloten deuren. Op de agenda staan adviezen over meerdere bouwprojecten. Op papier is de Gemeentelijke Commissie voor Ruimtelijke Ordening (GECORO) een onafhankelijk adviesorgaan dat de kwaliteit van de ruimtelijke planning moet bewaken. In de praktijk kampt ze in Geraardsbergen echter met hardnekkige geloofwaardigheids- en communicatieproblemen, zowel intern als naar buiten toe.
Terwijl Herzele bewust kiest voor open vergaderingen om transparantie en vertrouwen te verhogen, houdt Geraardsbergen vast aan de klassieke, gesloten formule. Burgers kunnen het verslag op geraardsbergen.be raadplegen. Maar daar stopt het ook. Voor de rest wordt de mening van de burger niet gevraagd en ook niet verwacht. Projectontwikkelaars en politieke belangen vinden hun weg toch en zetten druk, terwijl de gewone inwoner buiten de deur blijft.
De zaak rond architect Koen Van Der Mynsbrugge illustreert dit pijnlijk. Als plaatsvervangend GECORO-lid uitte hij zich publiekelijk kritisch over de geplande KMO-zone Denderland. Hij kreeg na een discussie een berisping van de gemeenteraad. Opmerkelijk genoeg werd het incident nooit binnen de GECORO zelf besproken. De communicatie van voorzitter en secretaris komt haast autistisch over.
Intussen woedt er ook een mailoorlog tussen leden en de administratie over gebrekkige documentenaanlevering en slechte voorbereiding van de vergaderingen. Dit wijst op diepe interne spanningen en een gebrek aan professionele communicatie. De informele communicatie tiert daarentegen welig.
Naar buiten toe is de situatie even problematisch. Bij gebrek aan openheid lekken plannen regelmatig via de pers voordat bewoners officieel worden geïnformeerd. Door een gebrek aan echte inspraak en openheid groeit het wantrouwen. Zo groeit het gevoel dat belangrijke beslissingen over de leefomgeving op maat van de vergunningsaanvrager worden afgehandeld en achter gesloten deuren worden genomen, ver weg van de burger.
Dit communicatieprobleem is geen toeval. Het hangt samen met een voorzitter die traditioneel uit de zittende meerderheid komt, wat de onafhankelijkheid ondermijnt, en met een ruimtelijke ordening die te vaak ad hoc lijkt in plaats van visionair. De GECORO zou een kwaliteitswaakhond moeten zijn, maar fungeert in Geraardsbergen te vaak als een stempelmachine met communicatieproblemen.
Transparantie is geen luxe, maar een voorwaarde voor draagvlak. Zolang de commissie achter gesloten deuren blijft werken en interne spanningen niet openlijk worden aangepakt, blijft ze een zwak en weinig geloofwaardig orgaan. De vele opstoten en relletjes achter de schermen wijzen erop dat de GECORO dringend uit de catacomben moet treden en moet afrekenen met het bestuurlijk autisme. Het wordt dringend tijd dat de GECORO afrekent met het schaduwtheater dat ze momenteel aflevert.
Julien Borremans