Velen zijn geschokt door het onverwacht overlijden van Geert Van Wanzeele (64), een graag geziene figuur. Uniek in alle opzichten. Bescheidenheid, volks, een hart van goud, altijd bereid om te helpen. Enthousiasme, vrolijkheid, positiviteit. Het sierde hem. Hij bleef altijd gewoon zichzelf. Heengaan op je 64 ste, is schokkend. Vooral het ongeloof regeerde. Geert kreeg in zijn wagen ineens een hartstilstand. Hij overleed op 11 juni in UZ Gent. Waarom moet zo iets tragisch gebeuren? Moeilijk om dragen. Zoveel vragen waar niemand een antwoord kan op vinden. Zijn vrouw Hilde, zijn prachtige dochter Jana, haar vriend Willem en zijn familie blijven verweesd achter van de man die zo niet het eeuwige leven, dan toch de eeuwige jeugd leek te hebben. In het crematorium Westlede, Smalle Heerweg 60 in Lochristi wordt op zaterdag 20 juni om 11 u afscheid genomen van Geert.
Iedereen was hem even lief. Hou het simpel, was zijn motto. Iedereen houdt aan Geert Van Wanzeele alleen maar goede herinneren over. Met zijn optimisme en zijn humor wist hij mensen te raken. Geert Van Wanzeele, voetbalde bij SC Oosterzele, werkte op sportdienst Oosterzele, samen met zijn vrouw runde hij Café Central, organiseerde wielerwedstrijden en feesten, was een man met veel inzet en kracht. Hij zat nog boordevol plannen. Op zaterdag 27 juni wou hij samen met zijn vrouw Hilde en de familie het 125 – jarig bestaan vieren van Café Central vieren (1901 – 2026) en met fierheid de fototentoonstelling ‘Aan den Toog’, openen. Hij had er zijn hart en ziel ingestoken, wou samen met Hilde een ode brengen aan het caféleven, de Oosterzeelse volkscafés in beeld brengen. Helaas. Hij keek er zo naar uit. De levensgenieter die hij was. Bij elk van onze ontmoetingen was het humor troef. Elke ontmoeting met hem, de laatste keer op de kermislunch van Sinksenkermis, gaf hij me zelf energie, je kon alleen maar van deze man houden. We kunnen hem omschrijven als een gedreven, joviale man, goedlachs, volks, energie uitstralend uit elke porie van zijn lichaam. In zijn guitige ogen ,vroeg ik me meermaals af, meent hij het nu echt, of is het een joke. Een groot hart voor vrouw Hilde en zijn oogappel Jana (wat was hij fier) en zijn familie. Zijn levensvreugde was groot. Hij zat steeds goede voornemens. Bleef heel actief. Er wordt in Oosterzele en in de regio herinnerd aan de warmte en de vriendschap en zijn onblusbare werkkracht. Een man met het hart op de juiste plaats. Had een flinke brok enthousiasme. Doorzettingsvermogen, iemand die voorop ging met zijn enthousiasme, duizendpoot. Deze omschrijvingen kloppen. Zijn adrenaline en energie borrelen op. Net toen ik begon te denken dat er echt een mens in de fusiegemeente Oosterzele was, die zoals de katten negen levens heeft, is Geert er plots niet meer. Hij had het eigenlijk altijd druk, het heeft veel van hem gevraagd. Van zijn kwinkslagen, rake opmerkingen en zijn humor kon men nog dagen nagenieten. Het is echt niet te vatten dat Geert er niet meer is, zonder afscheid te kunnen nemen. Geert, zo onverwacht uit het leven weggerukt, terwijl er in je hoofd nog zoveel dromen zaten. Het noodlot, maar dan een héél onrechtvaardig. Je wist steeds wat je wilde, liet dat doel nooit los en om dat te bereiken leefde je snel en intens. Je had de flair van een speelse kwajongen op wie de jaren nooit enige vat hadden gekregen. Je zal gemist worden, Geert, niet alleen door uw mooi gezin, familie, maar door iedereen die het voorrecht had u ontmoet te hebben. Geert, is niet meer, maar de sporen die hij heeft nagelaten, zijn onmogelijk uit te wissen. Je bent veel te vroeg heengegaan, al troosten we ons met de gedachte dat je voor twee hebt geleefd. Alles was zo intens, Geert, je voetbalcarrière, je werk, je organisaties, Café Central, je genieten, het was alles. Het was veel. Het leven geleefd. De fusiegemeente verliest een heel geliefd persoon die leefde voor zijn gemeente. We betuigen ons oprecht medeleven aan de families Van Wanzeele en Mercie. (marcel van de vijver, foto’s danny de lobelle)