Geraardsbergen. De meerderheidspartijen in Geraardsbergen — Team Geraardsbergen, Vooruit en Anders. — slaan de handen in elkaar tegen de aangekondigde besparingen bij De Lijn in de vervoerregio Vlaamse Ardennen. Ze pleiten voor een herziening van de plannen en ondernemen elk afzonderlijk actie. Volgens hen dreigen de maatregelen onze inwoners onevenredig zwaar te treffen. De meerderheid mist hier de kans om de gehele gemeenteraad te mobiliseren voor de petitie. Het zou een veel krachtiger en geloofwaardiger zijn.
Maar net daarom wringt het dat de mobilisatie vandaag versnipperd verloopt via partijpetities. Als dit dossier werkelijk zo fundamenteel is — en dat is het — waarom wordt dan niet de héle gemeenteraad gemobiliseerd? Waarom geen gezamenlijke, unanieme petitie of resolutie van alle fracties samen?
Vier keer harder geraakt
De cijfers liegen niet. De vervoerregio Vlaamse Ardennen moet 3 miljoen euro besparen op een totaalbudget van 19,4 miljoen euro. Dat is 15,6 procent — meer dan vier keer het Vlaamse gemiddelde van 3,7 procent.
Voor Geraardsbergen betekent dit concreet dat minstens zes buslijnen worden getroffen: 30, 131, 307, 308, 713 en 395. Verbindingen waarop scholieren, ouderen en pendelaars dagelijks rekenen.
Alsof dat nog niet volstaat, verloor Geraardsbergen in 2024 al 22 procent van zijn bushaltes — een nettoverlies van 54 haltes. Openbaar vervoer is hier geen luxeproduct. Het is een basisvoorziening. Een levensader voor een landelijke regio waar alternatieven schaars zijn.
De vervoerregioraad vraagt terecht een herziening van de verdeelsleutel, garanties over uitbreidingsmiddelen voor 2027-2029 en budgettaire zekerheid voor het flexvervoer. Dat is geen ideologische eis. Dat is gezond verstand.
Politiek ongemak
Opmerkelijk is dat zowel CD&V als Vooruit deel uitmaken van de Vlaamse Regering, maar zich openlijk keren tegen de plannen van Vlaams minister van Mobiliteit Annick De Ridder (N-VA). Anders zit op Vlaams niveau in de oppositie en verzet zich eveneens.
Het ongenoegen is dus breed. Breed genoeg om er een krachtig, unaniem lokaal front van te maken.
Maar in plaats daarvan krijgen we aparte initiatieven: een petitie van CD&V, een petitie van Vooruit. Partijen die lokaal samen besturen, maar Vlaams elk hun eigen communicatie voeren. Dat oogt minder als één sterk signaal en meer als politieke profilering.
Waarom niet samen?
Wat zou er gebeuren als de volledige gemeenteraad — meerderheid én oppositie — samen een resolutie aannam? Eén petitie zou een veel krachtiger signaal zijn en zou de brede lagen van de bevolking kunnen mobiliseren om te tekenen.
Dat zou een veel sterker signaal geven, de mobilisatie verbreden, het dossier depolitiseren en de druk op de Vlaamse regering vergroten. Het zou ook de N-VA lokaal mee in het bad kunnen trekken. Net zij leveren de voogdijminister. Als men echt impact wil, dan moet men iedereen mee responsabiliseren.
Dit gaat hier niet over partijpolitiek. Dit gaat over bereikbaarheid. Over jongeren die naar school moeten. Over ouderen die naar het ziekenhuis willen. Over werknemers zonder wagen. Als de meerderheid werkelijk meent dat deze besparingen disproportioneel zijn — en daar bestaan sterke argumenten voor — dan moet ze dit dossier boven het partijbelang tillen.
Openbaar vervoer is in de Vlaamse Ardennen is geen overbodige luxe. Dit verdedig je niet met versnipperde actie, maar met één krachtige, gezamenlijke stem.
Julien Borremans