De oproep van Vooruit Geraardsbergen aan de Vlaamse Regering is bijzonder opmerkelijk. Niet omdat Geraardsbergen geen regionale rol zou hebben. Die rol is er en wordt al jaren erkend. Het probleem is dat daar op het terrein veel te weinig tegenover staat. De afbakening van het kleinstedelijk gebied sleept al jaren aan en de N42 blijft een rem op de ontsluiting van onze stad.
Economische groei vraagt ruimte, bereikbaarheid en duidelijkheid. Net daar heeft Geraardsbergen kostbare tijd verloren. Ondernemers wachten niet eindeloos. Als zij hier geen ruimte vinden, moeilijk kunnen uitbreiden of jarenlang onzeker blijven over vergunningen, kijken zij enkele kilometers verder.
Onze buurgemeenten hebben ondertussen niet stilgezeten. Lierde ontwikkelde Wolfsveld, Ninove bouwde Doorn Noord uit, Herzele bleef inzetten op ruimte voor bedrijvigheid en Zottegem beschikt langs de N42 over belangrijke bedrijvenzones. De concurrentie stopt niet aan onze gemeentegrens. Terwijl gemeenten rondom ons ruimte maken voor ondernemingen, kan Geraardsbergen zich niet veroorloven om de eigen economische mogelijkheden verder in te perken.
En precies daar ontwijkt Vooruit volgens UP haar eigen verantwoordelijkheid. Vooruit bestuurt mee in Geraardsbergen en zit ook in de Vlaamse Regering. Wie op die niveaus mee aan tafel zit, kan niet telkens naar een andere overheid wijzen wanneer een dossier vastloopt. De partij kan namelijk concreet enkele stappen ondernemen. Het louter verwijzen naar een hogere overheid in dit dossier is volgens ons het toedekken van het eigen falen.
meer private tewerkstelling, meer ondernemers en meer investeringen
Dat geldt vooral voor de ruimtelijke ordening. De discussie over het GRS bood net de kans om duidelijke keuzes te maken over de toekomst van onze stad. Voor UP had Vooruit daar binnen de meerderheid kunnen wegen op de koers: meer ruimte voor economie, bescherming van de Astridlaan als economische as en duidelijke grenzen aan verdichting en hoogbouw. Die visie heeft Vooruit lokaal niet mee uitgedragen.
Integendeel: de officiële visie van de stad voorziet strategische zones waar hoger bouwen mogelijk wordt en schuift ook voor de stationsdorpen Schendelbeke, Idegem en Moerbeke een vorm van groei en woonverdichting naar voren. De stad spreekt daarbij wel over “groei op maat” en zegt het dorpse karakter te willen bewaren, maar de keuze voor bijkomende verdichting ligt er wel degelijk. Dit leidt tot een afname van de woonkwaliteit, wat de mix tussen hoger opgeleiden en sociaal zwakkeren alleen maar in de richting van die laatste groep zal duwen.
Voor UP ligt daar een fundamenteel verschil in visie. Wij willen niet dat ruimtelijk beleid wordt herleid tot meer appartementen, hogere gebouwen en steeds meer woningen op dezelfde oppervlakte. De stationsdorpen hoeven niet systematisch verder te verdichten wanneer parkeerdruk, mobiliteit en de draagkracht van hun dorpskernen daar niet op voorzien zijn. Ook in de stad zijn woontorens geen antwoord op elke ruimtelijke uitdaging.
Investeer eerst in woonkwaliteit, aantrekkelijke buurten en een omgeving waar gezinnen graag blijven wonen. Gebruik de schaarse ruimte die we hebben ook om economie mogelijk te maken. Wie Vlaanderen vandaag vraagt om Geraardsbergen meer ontwikkelingskansen te geven, had die economische ambitie eerst zelf veel sterker in het GRS kunnen verankeren.
Daar komt de financiële toestand van de stad bij. De personeels- en pensioenlasten wegen steeds zwaarder op de begroting. Dat maakt de vraag hoe we onze economische basis versterken alleen maar belangrijker. Voor UP kan de toekomst van Geraardsbergen niet steunen op een steeds grotere afhankelijkheid van publieke tewerkstelling.
Wij willen de beweging omkeren: meer private tewerkstelling, meer ondernemers en meer investeringen in onze stad.
Minder afhankelijk van publieke tewerkstelling
We zien bij AZORG net hoe kwetsbaar een stad wordt wanneer belangrijke werkgelegenheid afhangt van beslissingen die elders worden genomen. De geplande omvorming van de MUG naar een PIT en mogelijke verschuivingen van activiteiten tussen campussen tonen dat aan. De federale hervorming van het ziekenhuislandschap valt bovendien onder de verantwoordelijkheid van de bevoegde ministers van Volksgezondheid. Frank Vandenbroucke is federaal minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid.
Vooruit haalt tegelijk het tekort aan huisartsen aan. Ook dat is een zorgdossier waarbij de eigen federale minister rechtstreeks aan de knoppen zit. Natuurlijk kan niet elk lokaal probleem door één minister worden opgelost, maar het maakt de voortdurende oproepen wel minder vrijblijvend: Vooruit heeft zelf toegang tot het niveau waar belangrijke beslissingen over ziekenhuiszorg en gezondheidsbeleid worden genomen.
AZORG en het huisartsentekort horen daarom voor ons bij hetzelfde verhaal. Zorg moet bereikbaar blijven, maar zorg brengt ook hoogopgeleide jobs en economische activiteit naar Geraardsbergen. Wanneer functies naar andere campussen verschuiven, bestaat het risico dat ook werknemers elders gaan werken en uiteindelijk elders gaan wonen. Wij willen niet wachten tot zulke evoluties voldongen feiten zijn.
Net daarom willen wij minder afhankelijk worden van tewerkstelling waarover overheden of grote instellingen elders beslissen. Geraardsbergen moet opnieuw zelf economische groei kunnen creëren. Dat betekent private bedrijven aantrekken, bestaande ondernemingen laten uitbreiden en nieuwe ondernemers een plaats geven. Zonder ruimte lukt dat niet.
En ook daar komt het GRS opnieuw in beeld. Wie economische groei belangrijk vindt, kan niet tegelijk bestaande economische assen verzwakken, bedrijvigheid beperken en vooral bijkomende woonverdichting organiseren. De Astridlaan moet voor UP een sterke economische as blijven. Bijkomende bedrijfsruimte moet een prioriteit worden. Dat had Vooruit binnen de discussie over het GRS kunnen verdedigen en, als coalitiepartner, veel harder kunnen afdwingen.
De N42 als hefboom voor economische groei
Daarnaast is er één dossier waarvoor Geraardsbergen werkelijk alle politieke druk op Vlaanderen zou moeten zetten: de N42. De Raad voor Vergunningsbetwistingen heeft het beroep tegen de omgevingsvergunning verworpen. Wegen en Verkeer kan het project verder voorbereiden, maar meldt vandaag nog altijd dat er geen concrete startdatum voor de werken is.
Na tientallen jaren moet dit dossier eindelijk uitgevoerd worden. Ook de Astridlaan zelf verdient een grondige en toekomstgerichte aanpak. Een vlotte N42, een degelijk ingerichte Astridlaan en voldoende ruimte voor bedrijven bepalen mee of een ondernemer voor Geraardsbergen kiest of voor Ninove, Zottegem, Herzele of Lierde.
Vooruit zit lokaal mee aan tafel, maakt deel uit van de Vlaamse Regering en heeft federaal de minister van Volksgezondheid. Dan mag de vraag worden gesteld waarom men telkens opnieuw een oproep lanceert, terwijl men op al die niveaus zelf mogelijkheden heeft om dossiers vooruit te helpen.
Voor UP is de keuze duidelijk: minder afhankelijkheid van publieke tewerkstelling waarover elders wordt beslist en veel meer ruimte voor private jobs die hier lokaal worden gecreëerd. Geen automatische verdichting van onze dorpen, geen hoogbouw als standaardantwoord en geen afbouw van economische ruimte. Wel ondernemerschap, bereikbaarheid en een ruimtelijk beleid dat daar consequent plaats voor maakt.
Geraardsbergen heeft geen tekort aan oproepen. Het heeft een tekort aan resultaten.
Jens Rottiers
De redactie behoudt zich het recht voor bijdragen in te korten, taalkundig te redigeren of niet te publiceren. Beledigende, commerciële of juridisch betwistbare bijdragen worden geweigerd. De mening van de auteur is niet noodzakelijk die van de redactie.